Dag 10 (24 mei 2013)

De ochtendrituelen waren inmiddels redelijk ingestudeerd en alles liep volgens planning. Toen dat achter de rug was hebben eerst even alle mogelijke bezienswaardigheden op een rijtje gezet en hieruit een dagplanning opgemaakt. We hebben de spullen gepakt en de GPS ontvanger gereed gemaakt voor eventuele geocaches. Ondertussen had Wil aan (O)pa gevraagd de tuinstoelen schoon te maken. Ook vandaag kwamen er namelijk twee vrienden op bezoek. Daarna is (O)pa nog in conclaaf met Kees gegaan welke kant nu de bovenkant was van de meegebrachte plantenbollen ;-).

DSC_0661_DxO

Inmiddels arriveerden de vrienden en werd er gezellig buiten koffie gedronken. Ondanks dat  het eigenlijk best nog wel koud was zaten we buiten. Maar ja, Canada is een buiten-land 🙂 Een van de vrienden kreeg het toch echt wel koud en Kees regelde dat de oude lange bontjas van oma tevoorschijn kwam. Dit leverde natuurlijk weer de nodige hilariteit op. Na dit toneelstuk gingen we op weg en reden richting de freeway. Eenmaal op de freeway moesten we omgeveer 100 km rijden naar Hope. Hiervandaan zouden we via een lokale weg naar het Silver Lake Provicial Park gaan. Aan het begin tankte we nog even want we wisten niet wat ons te wachten stond .Vervolgens reden we via een smalle weg langzaam omhoog. Al snel veranderde het asfalt in gravel en de vlakke weg in een die vol gaten zat.

DSC_0675_DxO

Dit maakte de pret echter niet minder en we reden vrolijk verder. Onderweg vroeg opa zich wel af wat er gebeuren zou als we een lekke band zouden krijgen. Het antwoord was simpel: zelf vervangen 🙂 Aan het einde van de weg stopte de mogelijkheid om met de auto verder te gaan en daar was ook het begin van het meer. We parkeerden de auto en liepen richting het meer. Daar was ook een vrouw die op het punt stond met haar boot het meer op te gaan om te gaan vissen. Hier hebben we nog een tijdje mee staan te praten en hebben een paar mooie foto’s van het meer gemaakt.

DSC_0681_DxO

Onderweg kwamen we nog een aantal vrachtwagens met bomen tegen die zich werkelijk met doodsverachting van de berg af stortten.Eenmaal weer in de bewoonde wereld namen we de 3 die naar het zuidoosten liep. Bedoeling was dat we de Hope Slide zouden bekijken wat een verschuiving van een stuk berg inhield. Een dergelijke verschuiving hadden we eerder bij het plaatsje Tasch ,in zuid Zwitserland gezien, maar deze verschuiving had al in 1965 plaats gevonden. Eenmaal aangekomen was de verschuiving immens en had een behoorlijk voetafdruk achter gelaten. de huidige weg ligt maar liefst 70 meter hoger als de originele weg.

DSC_0705_DxO

Ter plaatste hebben we ook nog een tweetal caches gedaan waar in een cache een trackable zat. Ook deze nemen we mee naar Europa. Als laatste hebben we nog 40 km de freeway 5 naar het noorden gereden. Deze snelweg ligt echt in de middle of nowhere en verloopt heel stijl naar boven. Aan het begin wordt je gewaarschuwd dat tanken pas weer na 110 km! pas weer mogelijk is. Na verloop van tijd lag er links en rechts zelfs nog behoorlijk wat sneeuw.

DSC_0724_DxO

Op een bepaald moment besloten we weer terug te gaan want we wilden op tijd voor het avondeten zijn. De weine afslagen waren slechts bedoeld om terug te keren en het benodigde viaduct was wel erg simpel van opzet. Eenmaal aangekomen in Chilliwack hadden we toch wat honger want we hadden nog niet niet gelunched. Omdat het al ruim in de middag was hielden we het beperkt tot een cheeseburger voor een dollar. In Abbotsford werden we weer hartelijk welkom geheten. Alles werd weer opgeruimd en opeens zat een van de huiskatten met een geweldig grote muis voor de woonkamer. Wil vond het maar niets maar de kat stoorde zich hier niet aan. Hij verorberde namelijk de muis met huid en haar.

DSC_0741_DxO

Later bleek zijn honger nog niet gestild want een mol vormde ook nog onderdeel van zijn diner. Kees trachtte ondertussen met de gasthuishuurder zijn grasmaaier weer werkend te krijgen. Op een zeker moment leek het wel of de kat kwijt was en hij onder de grasmaaier lag :-). We hebben s’avonds op ,ons verzoek, nasi gegeten.  Want van de meegebrachte 11 pakjes nasikruiden was namelijk de elfde voor ons 😉 Het was weer erg lekker allemaal. Een rondrit in de park (sorry: tuin) en nog een paar sterke verhalen maakte de avond weer compleet.

DSC_0759_DxO

Wat er morgen op het programma staat zien we morgen nog wel. In ieder geval zal het de laatste volle dag in Canada zijn want zondag gaan we helaas weer naar huis.

Klik hier voor de foto’s van dag 10

Ga naar dag 11